فيض گل

بسم الله الرحمن الرحیم

گفت : تا خانه دلت را ویران نکنی ، خداوند آن را آباد نمی کند .

گفتم : چگونه آن را ویران کنم ؟

گفت : با رفع منیت و انانیت .

گفتم : کاری بس دشوار است ..... سختی آن را چگونه بر خود آسان کنم ؟

گفت : با نوشیدن شراب عشق .

گفتم : این شراب از چه بدست می آید ؟

گفت : از کسب معرفت .

گفتم : معرفت چیست ؟

گفت : علم توام با عمل .

گفتم : آن را از که بیاموزم ؟

گفت : از اهل عمل .

********************

آن یکی آمد ، زمین را می شکافت                                ابلهـــــــــی فریاد کرد و برنتافــت

کین زمین را از چه ویران می کنی                                 می شکافی و پریشان می کنی ؟

گفت : ای ابله برو ، بر من مــــران                                 تو عمارت از خرابـــــی بــــــاز دان

کی شود گلــــزار و گندمـــزار ، این                                 تا نگـــردد زشت و ویران این زمین ؟

کی شود بستان و کشت و برگ و بر                              تا نگـــــردد نظــــــــم او زیر و زبر ؟‌ 

هر بنای کهنــــه کآبــــــــادان کنند                                  نه که اول کهنـــــــه را ویران کنند ؟‌

                                                                                                               (مولانا)

بسم الله الرحمن الرحیم

روزی شخصی با حیله گری و دام گستری ، پرنده ای را شکار کرد . پرندهء اسیر به او گفت : ای آقای بزرگوار ، تو در زندگی خود گاوها و گوسفندهای زیادی را خورده و سیر نشده ای ؛ پس مسلما از خوردن اعضای ظریف و کوچک من هم سیر نخواهی شد . مرا رها کن تا سه نصیحت به تو بکنم .

اما اولی را هنگامی که در دستان تو هستم به تو می گویم و دومی را زمانی که بر دیوار خانه ات نشسته ام و سومی را زمانی که بر شاخهء درخت پریده ام به تو خواهم گفت .

اما پند اول این است که حرف محال را از هیچکس باور مکن .

هنگامیکه پرنده نخستین پند ارزشمند خود را گفت ، مرد او را آزاد کرد و او به بالای دیوار پرید .

پرندهء آزاد شده گفت : پند دومم این است که هرگز بر گذشته افسوس مخور . 

سپس در ادامه گفت : در کالبد من مروارید گرانبهایی است که ده درم وزن دارد و می توانست تو و فرزندان تو را سعادتمند کند ؛ اما قسمت تو نبود و تو آن را از دست دادی .

مرد با شنیدن این حرف به ناله و فغان پرداخت . پرنده به او گفت : مگر من به تو نگفتم که بر چیزی که گذشته افسوس مخور ؛ پس یا تو کر هستی و یا اینکه حرف مرا نمی فهمی ..... و مگر نگفتم که حرف محال را از کسی مپذیر . وزن من بیش از سه درم نمی باشد ، آنوقت چگونه ممکن است مرواریدی که ده درم وزن دارد در درون من نهفته باشد ؟!

آن شخص با شنیدن این حرف به خود آمد و گفت :‌ خوب ، حالا پند سوم را بگو .....

پرنده به او گفت : نه اینکه تو به آن دو پند قبلی عمل کرده ای ، حالا می خواهی پند سوم را از من بشنوی ؟!                                                

                                                                     نقل از مثنوی معنوی / دفتر چهارم

خداوندا ! یاریمان فرما که ما نیز فقط در پی صید و شکار سخنان و پند های حکمت آموز بزرگان نباشیم بلکه در پی آن باشیم که به آنچه می آموزیم عمل کنیم حتی اگر فقط یک پند باشد .